و كثيّر أحد عشّاق العرب المشهورين به ، و صاحبته عزّة بفتح المهملة و تشديد الزاى بنت جميل بن حفص و لذلك يقال له كثيّر عزّة و نوادر حكاياته كثيرة . و كثيّر تصغير كثير و صغّر لأنّه كان حقيرا شديد القصر قال الوقّاص : رأيت كثيّرا ( تا آخر آنچه گذشت يعنى تا : و رفع مجلسه ) » . قاضى شوشترى ( ره ) در مجالس المؤمنين در مجلس يازدهم كه در ذكر شعراى عرب است كه سند ارباب ادب‌اند گفته ( ج 2 چاپ اسلاميّه ؛ ص 439 - 440 ) : « كثيّر الخزاعي - عفا اللّه عنه - او را كثيّر عزّه نيز گويند اضافه بزنى كه عزّه نام داشت . در تاريخ يافعى مسطور است كه : نام او عبد الرحمن ، و لقب او كثيّر است بصيغهء تصغير ، و او شيعى غالى قائل برجعت بود و از مشاهير عشّاق عرب است كه با عزّه دختر جميل بن حفصه كه يكى از بنى حاجب بن غفار بود عشق مىورزيد و او را با عزّه حكايات و نوادر مشهوره واقع است . و اكثر شعر كثيّر در باب اوست و چون كثير التعصّب بود از براى آل ابى طالب ، و عبد الملك مروان عقيدهء او را مىدانست هرگاه از او چيزى مىپرسيد يا شعرى مىطلبيد به او مىگفت كه : بحقّ علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - كه از فلان چيز مرا خبر ده ، يا فلان شعر را بر من بخوان . و صاحب حبيب السير گفته كه : كثيّر باتّفاق مورّخان عرب شيعى مذهب بود و مع ذلك با بنى اميّه مصاحبت مينمود و ايشان بسبب حسن طبع وجودت ذهنى كه داشت متعرّض او نميگشتند . مؤلف گويد : متبادر از كلام يافعى و صاحب حبيب السير آنست كه : كثيّر عزّه شيعى امامى اثنا عشرى بوده امّا نه چنين است بلكه بر وجهى كه در كتاب منتقى از تآليف سيّد مرتضى علم الهدى مذكور ، و در احوال محمّد بن حنفيّه از تاريخ ابن خلّكان سابقا منقول شده كيسانى بوده ، و تا وقت مردن اعتقاد بامامت و مهدويّت محمّد بن حنفيّه داشته و او را تا وقت ظهور دين بر تمام روى زمين زنده